ขอโทษนะ ที่อารมณ์เสียใส่(เพื่อนๆ)วันนี้ อากาศก็ร้อนอะไรๆ ก็ไม่ได้อย่างที่คิดเอาไว้ มันก็เลยผิดหวังเป็น ธรรมดา
เมื่อเอาปัญหาทั้งหมดที่เจอวันนี้มาชั่งน้ำหนักดูแล้ว...เรานี่มันก็แย่เนอะ โมโห ผิดหวังเรื่องอื่น ก็ไปลงที่งาน...
ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจริงๆ...........ชีวิต....................
คนที่เราคิดว่าเข้าใจเราที่สุด ในที่สุดก็ยังเป็นคนที่ไม่เข้าใจเราอยู่ดีนั่นแหละ เราก็คาดหวังอะไรมากเกินไป คงไม่มีใครที่จะเข้าใจเราได้หรอก
เราถามตัวเองหลายครั้งว่า "ปล่อยให้เป้นอย่างนี้ดีแล้วหรือ" จิตใจก็ไม่อยาก แต่สมองกลับสั่งการว่า "ดี" ตามหลักเหตุและผล
หาก เสาร์นี้ คือวันสุดท้ายที่จะได้เจอหน้ากัน เราควรจะทำอย่างไรดี ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนี้ ให้พี่เขาตั้งใจเรียนดีๆ สอบเข้าให้ได้ในคณะที่ต้องการ.....เลิกกังวลเรื่องของเราสักที
ไม่สามารถบอกว่า "รัก" ได้ เพราะเราไม่รู้ว่า "รัก" มันคืออะไร นิยามของมันเป็นอย่างไร ไม่อยากจะพูดวาจามุสา ถึงบอกได้เพียงว่า "ชอบ"
ผู้ชายกับผู้หญิงก็ต่างกัน ความคิดก็แตกต่างกัน คนหนึ่งมองเป็นอย่างหนึ่ง อีกคนก็กลับมองเป็นอีกอย่างหนึ่ง
ขีวิตคนเรามีพบก็ต้องมีจาก ไม่มีใครอยู่ด้วยกันได้ตลอดไป
ใจหนึ่งก็แอบหวังเล็กๆ ให้พี่เขาได้มาเห็นสิ่งที่เขียนไว้ในบลอคนี้ แต่อีกใจก็บอกว่า อย่า...ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนี้แหละดีแล้ว
